دنيويّهء باطله بوده ، با عدم خوف و تقيهء كه مسقط وجوب يا جواز است . اثبات قتل براى عامل به سحر 3 - عامل به سحر را به قتل مىرسانند اگر مسلمان باشد ، و تعزير مىنمايند اگر كافر باشد . و مراد ، غير سحر حلال يا واجب است براى ابطال سحر مدعى نبوت و نحو آن . و ثابت مىشود سحر حرام موجب قتل ، با دو شاهد عادل ، و با اقرار اگر چه يك دفعه باشد بنا بر اظهر . تأديب صبى و مملوك 4 - تأديب صبىّ و مملوك ، در مفاسدى كه ردع از آنها با قدرت ، واجب است از باب نهى از منكر با شروط آن ، واجب است ؛ و در غير آنها جائز است . و در مراتب زدن و اصل آن ، بين حرمت و كراهت و رجحان ، بحسب خصوصيات عمل و عامل فرق مىكند ، با رعايت صلاح و فساد عامل ( اگر چه مخالفت اوامر و نواهى اولياء باشد در امور عقلائيهء مشروعه ) نه ضارب و مشتهيات و مكروهات نفسانيهء او . نحوهء اثبات تعزير 5 - هر چه در آن تعزير ثابت است ثابت مىشود ، با دو شاهد عادل ، و با اقرار اهلش اگر چه يك دفعه باشد . 6 - كسى كه عبد يا امهء خودش را قذف نمايد ، تعزير بر او است . تعزير كسى كه واجبى را ترك يا حرامى را انجام دهد 7 - كسى كه ترك واجبى يا فعل حرامى نمايد و ثابت بشود ، براى امام ، تعزير او است به آن قدر كه موافق نظر او باشد ، و به حدّ حرّ در حرّ و به حدّ مملوك در مملوك نرسد ؛ پس در آن چه مقدّر است ، ملاحظه و رعايت آن مىشود ؛ و در آن چه مناسب عملى كه حدّ دارد باشد بايد به خود آن حدّ در مقدار نرسد ، و در غير اينها از حدّ 75 در حرّ و 40 در مملوك كمتر باشد . و اظهر اختصاص تعزير است به كبائر ( بخلاف صدور صغيره از مجتنب كبائر ) و عموم تعزير است به مراتب انكار كه به قول يا فعل غير زدن باشد .